Адэкватнае і не!

Нешта размаўлялі з маці пра суседскія адносіны наогул і ў нашым доме, пра людзей і іх загоны...
І ўявіла я сабе, як было б прышпільна, каб ,напрыклад, у нейкі вечар кожны тыдзень усе суседзі выпаўзалі ў двор і танчылі))) Танчылі пад жывую музыку народныя танцы, спявалі б разам, гулялі ў розныя гульні. Без алкаголю! Мне здаецца было б файна...

Хутчэй бы яно уцякло, шчыра кажучы!
І не таму, што дрэнна. Не, у цэлым і агульным усё пучком. Толькі зараз такі час, калі трэба чакаць. А хочыцца, каб ужо стала нешта зразумела, хацяб у сабе. Але відаць калі ўжо сама накуралесіла, дык і разграбай сама...
На гэтым тыдні хацяб неяк спакойна адчуваюсь, нават на дзіву вельмі спакойна, хаця б павіна галавой аб батарэю біцца) А яшчэ ўсміхаюся шмат... Проста так, сабе, мінакам, манітору кампутара, сваёй котке)))
І чамусьці менавіта вось у такія сітуацыі адчуваецца, што здольны горы варочаць, адчуваецца, што не страшна і нармальна цалкам. А чыніка няма...Прынамсі я не разумею ў чым справа.
Карацей атрымоўваецца, што жыць і дзейнічаць пасапраўднаму я пачынаю толькі ў экстрымальных сітуацыях, у астатні час усё на расслабоне трошку)))
Працуем над сабой і наваколлем, дарагія) І можа хто-небудзь гэта зацэніць)))

Амаль нічога не пішу, бо ўсё проста выдатна))) І перадаць усё гэта словамі занадта складаная для мяне задача.))))))))
Хутка пачнецца новы сезон актыўнай дзейнасці. Спадзяюся я набралася дастаткова энэргіяй, каб і далей рабіць усё, што трэба і хочыцца. Галоўнае толькі пачаць, а ў мяне заўсёды з гэтым праблемы былі) Але побач добрыя верныя сябры, якія, я спадзяюся, калі што дадуць мне пендзеля ;)
працягваем рабіць свет лепш, чым ён ёсць!!!

Народ! Можа хто едзн на Бі Фрі на машынке з Менску? Трэ аднаго чалавечка даставіць у Чарнігаў! Калі ласка, буду вельмі ўдзячна!

http://www.charter97.org/ru/news/2009/8/2/20648/
Апошні фатаздымак спадабаўся, расцяжка вельмі ў тэму вісіць над рэкламай....

Чатыры дні прыгод і нечаканасцей)
Да Кіева дабраліся дзесьці за гадзін 11-12, дакладна не памятаю. Маглі б і хутчэй, але пасля мяжы віселі гадзіны 2 - 2,5. У Кіеве нас ужо чакаў дэсант №1 у тварах Ірішкі і Тані. Яны ўжо паспелі абысці ўвесь Кіеў! На фэст мы ў гэты дзень ужо не паехалі, бо маршруткі ўжо не хадзілі, і нас забраў да сябе добры чалавек Саша))) Хацела б я мець такую кватэрку! Вялізныя пакоі, пад домам паркоўка, від з акна - ух))
Адаспаліся і зраніцы двінулі на Трыпілле.
У суботу мы не выступалі, таму гулялі як і дзе хацелі)) Пакупаліся ў Дняпры, паваляліся ў сене, пагулялі па гандлёвых радах, пакаўбасіліся на канцэрце...і г.д.
Пад час спыну мы трошкі падгарэлі, таму ўвесь час рабілі кефірныя масачкі (смятаны ў Ржышчаве не аказалася ні ў воднай краме).
З-за прыродных фактараў (граду і дажджу) канцэрт па часе змясціўся і ўсе гурты гралі трошкі меньш чым павінны былі. Рокашы выступілі проста выдатна! Ёсьць чым ганарыцца!!! Увесь натоўп крычаў "на біс!!!!"! Было вельмі прыемна за суайчыннікаў))))
Мы выступалі на наступны дзень, але там зноў умяшалася надвор'е і наш майстаркласік таксама ўрэзалі. І зноў народ не хацеў адпускаць беларусаў))) Усе толькі растанчыліся) І мы, шчыра кажучы, таксама не хацелі ад іх сыходзіць, бо так класна было і столькі хацелася паказаць! На прыканцы вытаргавалі яшчэ адну гульню, дык народ аж пішчаў ад радасці))
Ну а потым развітанні з сябрамі і ў Кіеў, дзе файны чалавечак Балтанка прапанавала нам упіску (ВЯЛІЗНЫ ДЗЯКУЙ!). Трошкі паспелі пабадзяцца па Кіеву і спацькі)
Спын назад таксама атрымаўся не без прыгод. Пачалі мы як заўсёды спрытна, зноў утрох. Але перад мяжой зноў завіслі пры чым капец як! У рэшце рэшт пайшлі пешку, стопячы нахаду. Праз некалькі гадзін цярпення і зацятасці мы былі ўзнагароджаны машынай нейкага украінскага міністра, з якім мы проста даляцелі да мяжы, саму мяжу прайшлі за 5 хвілін і потым данесліся да Бабруйска, кампінсаваўшы ўсе згубленыя гадзіны. А там нас даволі хутка падабрала фура з добрым дзядзечкам, якая дакаціла нас да самага мэтро!
Так і скончылася гэтая вандроўка)) Трошкі нездаровага чырвонага колеру скура, пакусаныя (прынамсі я), але надыбаўшыя украінскіх танчыкаў і музла, скандынаўскага музла, з рознымі падарункамі і сувенірамі мы вярнуліся дамоў, поўныя станоўчых уражанняў і чаканняў новых прыгод!
( трошкі фотак )

Дзякуй богу, на гэты час валім падалей ад дыбільных парадаў, бухіх твараў і іншай брыдоты.
Едзем да Украіны, спачатку ў Кіеў, а потым на Трыпільскае кола))))

А яны-такі ўляцелі...

Насупраць нашага вакна на дрэве пасяліўся рой пчол!
Ужо тры дні за імі назіраем. Думалі можа пасядзяць, непагоду перачакаюць і далей палятуць, але ж не. Капошуцца, лётаюць...
А тры дні таму пабачылі мы, што за вакном нешта робіцца, і нешта страннае. Спачатку я не звярнула ўвагі, здалося, што проста тапаліны пух ветрам круціць, потым маці прыбягае, кажа:"ГЛЯДЗІ!" І сапраўды, нешта жывое лётае і метусіцца. Першая думка была пра саранчу чамусьці))
Потым пачалі патрошкі кучкавацца на галіне дрэва, і вось цяпер нешта шараабразнае вясць на нашым дрэве.
Неяк сядзелі назіралі з маці за імі. Усё пыталіся разгледзіць, ці робяць яны сабе гнязды ,ці проста так вісяць на дрэве. Дыялог:
- Калі яны пасяліліся не у дупле якім, яны павінны зрабіць сабе гняздо. Яны ж там неяк са слюны робяць...
- Нешта яны толькі поўзаюць і лётаюць, не бачна каб нешта будавалі.
- Дык можа яны як раз сядзяць і ўсім роем слюні пускаюць!
Нешта прырода звар'яцела...

Тры дні адчувала сябе нейкім валенкам. Не далячылася яшчэ .плюс паходу атмасферныя змяненні адбіліся на агульным стане. Яшчэ гэты іспыт па філасофіі... Карацей выбух мозгу!
Але раптоўнае выратаванне прыйшло знянацку ,у выглядзе паездачкі ў Мір на ВВ. Такія раптоўныя авантуры вяртаюць да жыцця!!!
Пачалося з таго, што Аня сказала за дзень да таго, што ў Міры здаецца будуць ВВ. Але башка была забіта іспытам. Знайшла інфу, паглядзела і адклала ў закрама памяці. Але вось пятніца, іспыт здан, сярэдзіна дня і пачаў складацца план)
У семь гадзін - электрацыя да Стоўбцаў, а там па абставінах. На паравоз ледзь не спазніліся, ляцелі бягом. У Стоўбцах зайшлі на аўтавакзал, паглядзелі, што ніхалеры не ходзіць ужо і пачапалі на трасу. Выходзілі трошкі чыгірямі, бо "добрыя" мясцовыя жыхары нас не туды накіравалі, але знайшоўся сердабольны дзядзечка, які растлумачыў, куды ісці)
Пачынаўся дождж (парасонаў, вядома, няма)...
Толькі я паспела паскардзіцца па тэлефону сябру, што нешта не забіраюць нас і пачаць пісаць смс іншаму, што машына актуальна, але мы па-за Стоўбцамі, як спыняецца жыгулёнак. Бацька з малым падкінулі нас да самага Міра, хоць ім і не туды было.
Дождж пасіліўся....
Прайшлі на тэрыторыю, знайшлі знаёмых .якія нас пакармілі, за што ім дзякуй, іпайшлі так пабадзяцца. Набылі даждзівікі - стала не так сыра))) Мега дывайз!
Потым перад ВВ пачалі перастаўляць аграду і прыбіраць крэслы. Стала зразумела. што будуць запускаць бліжэй да сцэны, але як высветлілася па квітках. Ну мы трошкі памяліся. памяліся і...прайшлі без квіткоў, дакладней пралезлі))
На віп-зоне безумоўна было лепш. І драўляная падлога, замест бруду, і бачна ўсё добра.
Натанчыліся, як псыхі))))))) Нават няспынны дожджык ужо не напружваў.
Пасля канцэрта папілі гарбаты і вырашылі адразу рушыц на трасу, бо ў намётах сяброў месца мала - самі не вс\ыспімся і другім не дадзім. Застопілі хлопцаў нейкіх, яшчэ нават з Міру не выпаўзлі. Каля пяці гадзін раніцы былі дома.
Есці і спаць. Усё!

Шчасце - яно заўсёды нечаканае. Мы яго шукаем у звыклых месцах, звычайнымі шляхамі, а яно там, куды мы і не паглядзім. І ў гэтым відаць і ёсць яго асаблівая моц, калі яно як снег на галаву! Але самае складанае - гэта не чакаць))) Не шукаць да яго сцежак, не думаць, а якое яно))))
Галоўнае не чакаць, а проста жыць.

Наколькі спачатку ўлом было ехаць, на столькі потым усё спадабалася))))
Дарога прыгодамі не балавала, толькі што ехалі на бусіке, які скакаў па дарозе як бык ненармальны! Да пакуначкаў, сціснутых у потных ручках не дайшло, але ўзбалтала нас капітльна))) А, ну і яшчэ спынялі два разы мянту з аўтаматамі. Нейкі злодзей з Жлдзінскага СІЗО збег, вось і ловяць па дарогах.
Класна выступаць на прыродзе! Ёсць канешне свае мінусы ,ціпа камары, халодна, але неяк свабодна)))
Дзядзька, чый дзень народзінаў святкавалі аказаўся з нейкай крутой фірмы, якая машынамі займаецца. Што да чаго не запамінала, але арганізацыя на самрэч уразіла. І вядучыя былі са здаровым і вельмі развітым пачуццём гумару і падвешаным языком, і звукарь нарэшце аказаўся разумным і нармальным чалавекам, які зрабіў усё так, як папрасілі, і музыкі жывыя гралі нармальнае музло!
Выступалі неяк ужо на аўтамаце, без асобых эксцэсаў (ну толькі феерверкі на хаду прыматвалі) Тры-чатыры - усё ж такі руліць!!!
Па дарозе назад як заўсёды пасяпявалі песень, новую вывучылі, і недзе ў два с капейкамі былі ў Менску. Пакуль кацілі па кальцэвой над горадам была бачна поўня. Вялікая, халодная і незалежная, ужо гатовая нырнуць за далягляд. Потым дом, лядоўня, душ, ложак....сны)

Падрывацца раніцай у нядзелю заўсёды псіхалагічна цяжка (прынамсі для мяне). Але калі чакаюць супер падзеі, гэта становіцца прасцей. Асабліва калі ты адзін дома і ніхто не блытаецца пад рукамі, калі ты збіраеся))).
Сонейка ў вакне, скандынаўскае музло на ўсю кватэру, зубная шчотка ў зубах і прас у руцэ. Паралельна пачэсваеш котку за вушкам, бо адчуваш трошкі сорам, што пакідаеш яе адну на ўвесь дзень. У рэшце рэшт апошні раз узіраешся з парога ў кватэру (ці не пакінуў чаго важлівага), падхопліваеш натоўп пакункаў і наперад!!!!
Дудуткі сустрэлі як і заўсёды спякотным сонейкам і вясковым спакоем (не гледзячы на кучы турыстаў). Ольсы прыязджаюць толькі ў чатыры, таму дахалеры часу на проста адпачыць і адсвяткаваць два святы)))
Хадзілі глядзелі на жывёлак, розных там страўсаў, аленей...Валяліся ў саломе і гралі ў "Кракадзільчыка". У строях і пад прыцэламі фоцікаў наведвальнікаў музэю, атрымоўвалася яшчэ цікавей))) Нагуляўшы апетыт (негледзячы, што нас нядрэнна накармілі), вырашылі прысудзіць ўзятыя з сабой нішцякі, так бы мовіць святочны стол))) Бліны, крабавыя палкі, сыр, чакаляд, смачнейшае печыва (дзяк Людзе)...
І вось з такімі набітымі страўнікамі мы пацёгліся танчыць))) Растрэсліся вельмі хутка, нават дзіўна)))Народ даволі хутка ўцягнуўся ў нашыя свістапляскі і танчыў з вялікім імпэтам (нават здзівілася). Прадавала адэкватнасць людзей, нават нецвярозыя паводзілі сябе ціха і ветліва))) Ай віст ла лоп напрыканцы прапёр усіх!!!
Назад ехалі, ажно засыпала...
Дзеля такіх дней варта быць)))
ЗЫ: Гістрыёнчыкі, са святам!!!
ЗЫЫ: Дзеля чаго жывуць танцоры?
Каб памяншаць у свеце гора! %)

Пацяплела... І гэта добры знак.
Спрабую паспяваць разграбаць усё тэрміновае і здаецца пакуль атрымоўваецца ўсё...
Праўда з майстаркласікам пакуль не ўсё да канца вырашана ,але думаю ў бліжэйшы час...
Плыву на паветранай падушке, ці на аблоках... нейкая нерэальнасць ці адстранёнасць ад бешанага, бурлівага жыцця, але ўсё бычу, усё разумею)))
Ёсць адчуванне нібы не ў поўную сілу дышу жыццём ,але ведаю з-за чаго так. Бо наперадзе чакаюць вандроўкі, і зараз складаецца ўражанне няпоўнага ўдзелу ў навакольных справах. Але гэта нават прыемна...

Фотак пакуль няма, бо скінуць на комп не магу, ну можа пасля))
Наогул даўно было жаданне куды з'ездзіць, бо сядзець у Менску (хоць тут таксама шмат чаго адбываецца) ужл тоху надакучыла.
І вось такая цудоўная нагода! Выступіць, дык яшчэ і выехаць! А як зараз прыгожа ў лесе!!!! Усюды белыя і фіялетавыя пралескі!!! Ажно цэлымі вялізнымі дыванамі засцілаюць зямлю! Усё такое свежае! Прыгажосць!
Даехалі да месца дыслакацыі, а менавіта клюбу "Метро", без непрыемных прыгод (дзякуй Максіму, нашаму кіроўцу). Трошкі паблукалі, пакуль шукалі клюб, але сустрэліся з добрым знаёмым (дзякі таксама Віталіку з "За парогам") і ён нас давёз куды трэба)
Клюб аказаўся вельмі нядрэнным, толькі, асабіста для мяне, занадта люстраны. Знайшлася і мясцовая славутасць - бабця-ўборшчыцца)) Такая бухцелка, што гамон!
Канцэрт, музыка і наогул атмасфера спадабаліся)
Ну і нашыя выступы неяк спакойна прайшлі))) Не без прыгод праўда (ледзь спаднічку не згубіла, але значак Будзьма мяне выратаваў! А то такі б срам быў бы)))
Чатыры выхады, чатыры зусім розныя музыкі. Яшчэ плюс мы ж не можам усядзець пад гурты. трэ ж патанчыць! Вынік - у машыне потым сядзелі стоооомленыя, аж мозг адключаўся - карацей чатыры крэведкі)
Але ж паездачка - строма! %)

Нешта па адчуваннях такі супярэчлівы дзень атрымаўся. Зранніцы атрымала жудасную навіну пра смерць лепшага сябра аднаго знаёмага... Калі ведаў чалавека, то і смерць адчуваецца па іншаму. Я яго амаль наогул не ведала, так знаёмы... Але ўсё роўна адчуваецца нібы нейкая частачка, хай і невялікая, але знікла і там пуставата...
Але не гледзячы на ўсё гэта я сёння проста не магла сумаваць! Ну дзень такі!!! Пасля скокаў латышскіх, фаера пад хлапкі ў фантане, пасідзелак з гітарай і спевамі і галоўнае задаволеннымі відамі сяброў, ці можна быць сумным? Нават калі нехта сыходзіць, бачыш, што тут застаецца ЖЫЦЦЁ...
А яшчэ дзякі за падтрымку Таньчыку і Пігасіку))))
І Пігасіку за спевы і гітару))) Яе каментары пад час спеву проста нешта))))
Ногі ныюць, але мозг працуе як бешаны!

Як заўсёды, калі нешта цікавае, дык яно ўсё і адразу!!!

24 і 27 - Дударскі фэст, пры чым 27 на замчышчы ў Ракаве))) http://vkontakte.ru/event8732087
24-26 - V Международный Мотофестиваль "Grodno 2009" http://vkontakte.ru/event8394742
29 - Фольк-фэст у БДЭУ, будзе весела))) http://vkontakte.ru/event8726010
а яшчэ нешта ў Полацаку, здаецца, цікавае ў гэтыя ж даты...
23 траўня - на адкрытай пляцоўцы аэраклюбу «Баравая» пройдзе рок-фэстываль «Bela Music — 09» http://music.fromby.net/article/1646/
Вось і паспявай, як хочаш %)))))
UPD Самае галоўнае і забыла!!! 26 - Чарнобыльскі шлях!

Сёння атрымалася нейкім яскравым і незвычайна вясёлым)))))
Па іроніі лёсу ,у гэтым годзе неяк не магла нармальна дайсці да Анріэл ст'юдэнтс лайф. Аў мінулым жа годзе ледзь не ночылі там!)
Сёння нарэшце датопалі туды))) Плюс сумясцілі прыемнае з карыстным, устроілі сабе "дзень паядання ананасу". Гэта кодавая назва, на самрэч там быў не толькі ананас, а і шмат якой іншай садавіны. Народ на выставе частаваўся з задавальненнем))) Сустрэла гурт "Шопот серебра", было вельмі прыемна бачыць такіх сонечных людзікаў))) Файна!
А потым яшчэ выправіліся на шпацыр па Менску. пахадзілі па розных вулках-завулках))) Датопалі да парку Чэлюскінца, і там я атрымала ў падарунак выдатны, прыгожы капялюш! А потым яшчэ добра так пасядзелі ў Крыніцы, пакуль не выгналі) А, яшчэпроста забойна пакаталіся на каруселі)))))))))
Вясна!!!

"Практически всем жителям города Минска знаком питомник «Фауна города» по ул. Гурского, 42. Кто не был там лично, тот обязательно слышал от знакомых и видел ролики по телевидению: грустные глаза братьев наших меньших в клетках, и разговоры о том, что собаки и кошки ищут себе хозяев! Многие с помощью этого питомника нашли себе новых четвероногих друзей, а те, кто не имел возможности забрать собаку или кошку к себе домой, приходили и ухаживали за животными в качестве волонтеров.
Волонтеры сообщили следующее:
На 30 и 31 марта запланирована дезинфекция питомника. Более 70 собак и 20 котов предприятия ожидает эвтаназия. 26 марта началась подготовка к дезинфекции.
ДАВАЙТЕ СПАСАТЬ ЗВЕРЕЙ!

Посмотрите здесь:
каталог собак - http://egida.ucoz.ru/dir/12
каталог котов - http://egida.ucoz.ru/dir/13

Может быть кто-то хочет себе котика или собаку взять, или кто-то из ваших друзей, они будут вам благодарны, потому что скоро их усыпят, а они живые, они всё чувствуют и понимают. Если несложно, продублируйте запись в своих ЖЖ!

Прыемная стома ў нагах...
І ў галаве)))